Den Dungen 6 – HRC’14 3 (4-2)

Den Dungen 6 – HRC’14 3 (4-2)

Na het een dag te hebben kunnen uitstellen is het moment dan toch daar. Het oh zo pijnlijke moment waarop we onze trouwe supporters moeten opbiechten dat we hebben verzaakt

Nu zullen velen van jullie bij het lezen van deze woorden wellicht direct denken aan zondagmiddag, Feyenoord – Ajax. Ook hier was zeer duidelijk sprake van verzaken. Verzaken van Ajax door een armetierig potje voetbal op de mat te leggen en verzaken van Feyenoord door te verzuimen en goaltje meer te prikken dan het zeer matige elftal waar ze tegenover stonden. Natuurlijk wil ik HRC’14 3 niet met Ajax of Feyenoord vergelijken maar toch… Ik zie wel degelijk gelijkenissen tussen het Ajax van afgelopen zondag, het Feyenoord van afgelopen zondag en het HRC’14 3 van afgelopen zondag.

Gezien de uitslag tussen Den Dungen en HRC’14 zal het u als lezer al wel duidelijk zijn geworden waar we hebben verzaakt. Rest mij als reporter toch de taak de vinger op de zere plek te leggen. Allereerst hebben we verzaakt door een zeer armetierig potje voetbal op de mat te leggen en ten tweede hebben we verzaakt door te verzuimen een goaltje meer te prikken dan het zeer matige elftal waar we tegenover stonden.

Dan de wedstrijd…
We begonnen gehavend aan de strijd. Door de afwezigheid van Lex, Peter-Jan, Hein en Ramon was de eerste hindernis van vandaag het formeren van een opstelling. Nu is het gemis van een of twee afwezige intern nog wel op te vangen. Wanneer echter Ramon en Hein zich beide afmelden zitten we met de gebakken peren. Dit betekend kortweg geen panna’s, geen stiftjes, geen briljante looplijnen en geen gouden linkerbeen. Gelukkig waren Gert-Jan, Job, Tom en Bowie bereid gevonden ons bij te staan waardoor we met een mooie groep op pad konden.

We begonnen de wedstrijd vrij aardig en wisten een aantal kleine kansjes te creëren. Omdat ook onze tegenstander niet bij machte was echt gevaarlijk te worden verliepen de eerste twintig minuten vrij rustig. Toch was daar het inmiddels bekende HRC’14 3 momentje en we keken tegen een 1-0 achterstand aan. Het werd zelfs nog erger en we kwamen met 2-0 achter. Een aantal omzettingen bracht ons beter in het spel en we kwamen terug tot 2-2. Het perfecte moment om door te drukken er de punten mee naar huis te nemen zou je denken. Toch kregen we alsnog de deksel op de neus. Niet lang na de 2-2 valt de 3-2 en tot overmaat van ramp krijgen we uit een makkelijk gegeven penalty ook nog de 4-2 tegen. De slechte poging van onze verdediger om de bal net als Frits een week eerder klemvast te vangen binnen de 16-meter misluk heimelijk en van een echte handsbal was dan ook geen sprake. Feit was wel dat de wedstrijd was gespeeld.

Natuurlijk is deze slechte pot voetbal niet het einde van de wereld en wacht ons zondag alweer de kans op herstel. Daarnaast hebben we de wetenschap dat een grote groep supporters veel harder heeft zitten balen tijdens het kijken naar een elftal wat verzaakte. Zij verloren namelijk van de aartsrivaal.

Terwijl ik hier achter mijn typemachine zit bereikt mij om 19:47 het bericht dat Stefan middels de vraag “Hoe laat traint het tweede?” serieus overweegt zich op dinsdag te melden op de training bij het 2e om wat extra conditie op te doen. Of het antwoord, 20:00 hem heeft doen besluiten te gaan is nog niet bekend maar de intentie is in ieder geval aanwezig.

Zondag wacht ons de wedstrijd tegen Wilhelmina 7 waarin we hopelijk weer een beetje van de oude glans weten terug te vinden. Deze week zullen we onze trainingsvormen weer vereenvoudigen naar het uitzetten van een partijspel in de hoop dat dit ons inspireert tot grootse daden aanstaande zondag.